Zoals jullie misschien wel weten, doe ik mee aan een movie challenge. 150 films kijken in 1 jaar. Onderhand zit ik zo’n beetje op 80 films, dus zit ik redelijk op schema.
Gisteravond ook weer 2 films gekeken, nou ja een poging tot.
Ik ben begonnen met Moonraker. Een oude James Bond met Roger Moore in de hoofdrol. Alleen hadden mijn ogen weer eens last van die bekende oude kwaal. Ze bleven niet open. Uiteindelijk had ik te veel van de film gemist om die toe te voegen aan mijn lijstje.
Later, toen de ogen weer open waren en de kids op bed lagen, rolde ik in Braveheart. Die film heb ik voor de rest wel uitgekeken, wel met de laptop op schoot, maar wel uitgekeken. Maar omdat ik heb begin gemist heb, vind ik ook niet dat ik die mag noteren.
Conclusie, 2 films gekeken, maar toch niet
*Pas op, een beschrijving van een zeer domme actie volgt*
Vandaag ben ik met de kids naar de Efteling geweest.
Prachtige dag, niet extreem lang hoeven te wachten voor de leuke attracties. Het was niet koud,de trui is in auto blijven liggen en het was de hele dag droog.
Alle ingredienten dus voor een probleemloze dag dus.
Maar als dat het geval zou zijn, dan hoefde ik die waarschuwing bovenaan ook niet te plaatsen.
Voordat ik mijn blunder uit de doeken doe, wil ik nog even één ding duidelijk maken.
Op een dagje pretpark, ‘travel ik light’. Beurs, telefoon en sleutels. Meer heb ik niet bij me op zo’n dag.
Op een gegeven moment voelde ik in mijn zakken en miste ik iets.
Waar heb ik mijn autosleutel gelaten?
Ik was net in de Villa Volta geweest en daarvoor in de Droomvlucht.
Daarvoor hadden wij de trein genomen van de ene naar de andere kant van het park. Daarbij kwamen we voorbij het parkeerterrein en had ik in gedachten aan de kids gedemonstreerd waar de auto stond (van het slot en weer op het slot zetten met de afstandsbediening). Dus in gedachten had ik de sleutels toen nog.
Wij dus terug lopen naar de Via Volta en daar vragen… Niks.
Door naar de Droomvlucht. Die meiden daar hadden niks aangereikt gekregen, maar hebben toch nog even alle wagentjes even nagekeken. Ook niks. Tot slot hebben ze nog even een telefoontje gepleegd naar een centraal nummer.
Er waren autosleutels gevonden bij ‘Joris en de draak’. Of ik een beschrijving kon geven.
Ik heb een beschrijving gegeven en het leek er op dat ze bij ‘Joris en de draak’ lagen.
Daar aangekomen nog een keer de beschrijving geven, Peugeot autosleutel, een huissleutel en een bijna versleten doppewipper die vroeger licht blauw was.
Om een lang verhaal kort te maken, ik had de sleutels weer 
Via deze wijze wil ik dus die man/vrouw/kind bedanken voor het afgeven van die sleutels.
Via deze weg wil ik mijn kids ook bedanken voor de vele herinneringen die ze mij de rest van de dag hebben gegeven.
Gemiddeld om de 5 minuten, “Heit, heb je de sleutels nog?”
Als ik thuis een bakje koffie wil, dan loop ik naar de keuken en zet ik mijn koffiezetapparaat aan en wacht ik tot het klaar is.
Op de camping gaat het net even anders.
Ik pak mijn keteltje en loop naar de dichtstbijzijnde kraan. Ik laat er genoeg water inlopen om enkele bekers te vullen. Ik zet de ketel op het vuur en heb geduld, veel geduld.
Tijdens het wachten pak ik een filterzakje en doe er een schep koffie in. De filterhouder wordt rechtstreeks op mijn koffie mok gezet.
Als het water dan eindelijk kookt, giet ik het water op het filter en heb een heerlijk vers heet bakje koffie.
Voor een volgend bakje gaat het ruwweg zoals net beschreven, maar is het water nog heet en worst het zakje een aantal keren gerecycled. Kost iets m
inder tijd dus.
Maar het is wel telkens heerlijk vers!
De afgelopen dagen heb ik voor het eerst sinds de film uit is, het korte verhaal: De Ontsnapping van Stephen King gelezen. Kenners weten meteen over welke film ik het heb. Voor de niet kenners geef ik de titel even “The Shawshank Redemption”, volgens IMDB.com de beste film aller tijden. Ik moet zeggen dat die bij mij ook hoog op de lijst staat.
Ik verhaal zoals Stephen King het geschreven heeft is heel letterlijk verfilmd. Een paar voorbeelden.
Film: There must be a con like me in every prison in America. I’m the guy who can get it for you. Cigarettes, a bag of reefer if that’s your thing, a bottle of brandy to celebrate your kid’s high school graduation, damn near anything within reason. Yes sir, I’m a regular Sears and Roebuck.
Boek: In elke gevangenis in Amerika zit wel zo iemand als ik, denk ik, – ik ben de man die iets voor ja kan regelen. Dure sigaretten, een zakje stuff, als je daar van houdt, een fles cognac om het eindexamen van je zoon of dochter te vieren, bijna alles eigenlijk… binnen redelijk grenzen natuurlijk.
De ‘Do you trust your wife scene’
Film: Mr. Hadley, do you trust your wife? [Hadley threatens to throw Andy off the roof] Because if you do trust her, there’s no reason you can’t keep that thirty-five thousand…If you want to keep all that money, give it to your wife.
Boek: Vertrouwt u uw vrouw? … ‘Als u haar onder de duim heft, meneer Hadley is er geen enkele redden waarom u dat geld niet tot de laatste cent zou kunnen behouden.
Natuurlijk zijn er ook verschillen. In het boek zijn er meerdere directeuren, in de film maar 1. Maar dat is voor de continuïteit van een film wel te begrijpen.
Een ding hebben ze naar mijn mening in de film beter voor elkaar dan in het boek.
In het boek verdwijnt Andy Dufresne met geld wat hij voor zijn gevangenis straf achteruit heeft gezet. In de film verdwijnt hij met het geld wat hij voor de directeur heeft ‘verdiend’. Een elegantere oplossing.
Je krijgt bijna zin om de film weer te kijken.
Grolsch beugel kratten zonder handvat in het midden.
Het bovenstaande exemplaar is zelfs nog gedeeltelijk gevuld met bruine beugelflessen.
Wie kent ze nog?
Na 4 weken WK voetbal, naadloos afgelost door 3 weken Tour de France zijn de grote evenementen op.
Het is toch heerlijk om thuis te komen uit het werk en een wedstrijd te kijken, of het slot van een etappe. Je zou bijna in een zwart gat vallen nu het afgelopen is…..
Dit weekend de film Kick-Ass gezien.
‘Kick-Ass’ vertelt het verhaal van Dave Lizewski. Dave is een sul op de middelbare school, heeft weinig vrienden, leeft alleen met zijn vader en is een enorme fan van stripboeken. Op een dag besluit hij dat hij een superheld wil worden, net als in één van zijn stripboeken. Probleem is echter dat hij geen superkrachten heeft en gedoemd lijkt om te mislukken. Zijn zelfgemaakte pak en bravoure kunnen daarom niet voorkomen dat hij in zijn eerste confrontaties met echte criminelen een flink pak slaag krijgt. Op zijn pad ontmoet hij echter enkele medestanders, waaronder de 11-jarige zwaardvechtster Hit-Girl, haar vader Big Daddy en de mysterieuze Red Mist.
En dan heb ik het nog niet eens over de soundtrack gehad. Die is ook zeer zeker niet verkeerd met nummers van onder ander The Prodigy, Elvis en Ennio Morricone.
Wie had ooit kunnen denken dat kleine meisjes zo gevaarlijk kunnen zijn…
We zitten onderhand in de 3e week van de tour en ik heb nog steeds niet eens een logje geschreven over de tour. Hoog tijd dus om daar wat aan te doen.
Maar voordat ik serieus in de pen kruip, eerst maar eens lezen wat ik er in het verleden over geschreven heb. Dit en dit, niet eens heel veel in het recente verleden.
Vandaag is het geel weer eens in andere handen gekomen. Schleck plaatste een demarrage en Contador leek daar een beetje moeite mee te hebben, maar toen verschakelde Scheleck zich, of had hij materiaal pech. Contador profiteerde en fietst morgen in het geel.
Ik ben benieuwd wat er morgen gaat gebeuren. 2 pukkels van de 1e categorie en dan nog 2 van de buitencategorie.
Zijn er nog meer tour volgers hier?
Met dit mooie weer van de afgelopen tijd is het heel hard gegaan met mijn rode bessen. Opeens zijn er heel veel tegelijkertijd rijp. Te veel om zo op te eten.
Tijd voor de edele kunst van het jam maken.
1100 gram rode bessen, 900 gram aardbeien, 2 kilo geleisuiker en een kneepje citroensap.
Na schoonmaken het fruit even ‘kneuzen’ en aan de kook brengen en afvullen.
En dan is het een dag later tijd voor de ultieme test.
Het smaakt heerlijk!
Vanmiddag ben ik even wezen surfen. Bij thuiskomst viel er echter nogal wat water naar beneden en de finale van de touretappe was ook nog bezig, dus heb ik later de boel later opgeruimd.
Tijdens het leeghalen van de auto heb ik de voordeur uiteraard open staan. Het is geen doen om die telkens weer te sluiten en te openen.
De buren bij mij hebben bezoek. En vermoedelijk blijven die ook slapen. Want tijdens het opruimen van mijn surf-spullen zag ik het bezoek van en naar de hun auto lopen met wat tassen-spul.
Na het eten gaat de deurbel. Het bezoek van de buren.
Bij het ‘tassen uit de auto halen’ hadden ze per ongeluk een tas bij mij in de hal gezet. Ok, dat kan gebeuren.
10 minuten later gaat de deurbel weer. Weer het bezoek van de buren. Ze hadden ook nog hun jassen bij mij aan de kapstok gehangen.
Ik ben benieuwd wat ze nog meer bij mij in huis gezet hebben…
Update:
Ik heb geen kunde aan deze fles…..
